بریده‌ای از کتاب نفس‌های ماندگارباتمام روسیاهی،روسپیدم می کنی/ بی خود از خود می شوم تا بوسعیدم می کنی/ ناگهان در آن شبِ قدری که می خوانم تو را/ باطراوت تر زصبحِ روز عیدم می کنی/ مستحقِ چوب بودن می شوم، اما تو باز/ با نگاهی سبزتر، از برگ بیدم می کنی/ تا نسوزاند مرا شرمِ گناهانی که هست/ لابه لای توبه کاران ناپدیدم می کنی/ گاه می رقصانی ام بر روی دارِ عاشقی/ گاه هم دیوانه تر از بایزیدم می کنی/ خوب می دانم که یک شب ناگهان وقت سحر/ در قیامِ سجدة آخر شهیدم می کنی