این مجموعه، زبان نسبتا شسته رفته و قابل دفاعی دارد. این اثر، زبان نرم، خودمانی و صمیمانه‌ای دارد و به لحاظ زبان شعر و در حجم پنجاه غزل قابل قبول است. این کتاب با اینکه به لحاظ سلامت زبانی قابل دفاع است اما به لحاظ شگرد زبانی مثل تکرار، ایجاز، ترکیب‌سازی که به زبان رنگ و لعاب می‌دهد، از ظرفیت موجود استفاده نکرده است. علی رغم سلامت زبان، در حیطه زبان و ساختار دستوری شعر، لغزش وجود دارد؛ به طوریکه کل غزل احساس نسبتا یکنواختی به ما منتقل می‌کند که شاید علت این امرعدم استفاده شاعر از عینیت‌گرایی بوده که شاعر را با ذهنی گرایی و کلی گویی به آفت تکرار رسانده است. بریده‌ای از کتاب می‌شناسمتبیا از این شب آفت زده سفر بکنیم/ بیا سفر به شبی عاشقانه‌تر بکنیم/ بیا که شعله شویم و به خشک و تر بزنیم/ بیا به رقص درآییم و شور و شر بکنیم