مجموعه شعر «سرانجام» از سروده‌هایی است که تا حد امکان، فقر اندیشه و زبان در آن به حداقل می‌رسد و اصلاً مگر شعر چیزی جز همان دو دارد. از نظرگاه اندیشه در شعر عباسی گاه می‌توان یک زندگینامه تلویحی و تلمیحی را از امام یا امام‌زاده‌ای دید که آن شعر برایش سروده‌ شده است. نمونه نمی‌دهم، زیرا پُر است این مجموعه از این گونه سروده‌ها و این در حالی است که فقط شاعر به سراغ ممدوحان خاصی نرفته است که همه برایشان می‌سرایند و کنگره و جشنواره برگزار می‌کنند. در حوزه زبانی که بیشترین نمود و اصلاً بگذارید بگویم تمام نمود شعری یک شاعر در همان حوزه‌ است، شعر عباسی به‌ خوبی در خوبی‌های زبان نوکلاسیک مانده و به شایستگی و بایستگی از نارسایی‌ها و کاستی‌های آن عبور کرده است، به گونه‌ای که استفاده‌های درست از تکانه‌های زبانی و ترفند‌های بدیعی و بیانی توانسته است لایه‌هایی جز پوسته صورت بر شعر ایشان بیفزاید؛ در حالی‌که شعر امروز به ‌شدت از همین عیب تک ‌لایه‌ای بودن رنج می‌برد. در بیشتر سروده‌های این مجموعه، مخاطب با هنرنمایی‌های زبانی، مخصوصاً در پایان‌بندی شعر‌ها روبه‌رو می‌شود که او را راضی از تفرج و تماشای شعر بیرون می‌آورد. بریده‌ای از کتاب سرانجامو کاش با تو سرانجام من ورق بخورد/ که شاهراه دلی با تو نیست بن بستی/ به سبک زندگی‌ات ساده شعر می‌گوییم/ مرا ببخش که سرشارم از تهیدستی/ خلاصه اینکه خلاصه نمی‌شوی در شعر/ خلاصه اینکه تو هستی خلاصه هستی