نسرین خوش خرام در کتاب «درخت توت پیر» همچون کاشف آگاه و هوشیاری، گوشه ها و زوایای مغفول و پنهان مانده ای از جامعه و روان آدمی را به او نشان می دهد؛ چنانچه در داستان نخست کتابش با نام «مچ بند چرمی» از غفلت راننده اتوبوسی صحبت می کند که هیچ شناختی از رفتارهای نامناسب خود ندارد تا اینکه خبر می رسد فرزندش به شهادت رسیده و همین اتفاق، جرقه بازنگری را در وی می زند. ‌‌‌‌‌‌‌‌‌ در داستان «قاب عکس» هم پیری و لحظات احتضار است که پیرمرد قصه را به یاد دلداده قدیمی اش می اندازد. در «سوت» نیز خوش خرام از زنی حرف می زند که صدای یک سوت، او را به روزگاری می برد که قرار بود با شنیدن صدای سوت نامزدش، از خانه شان در روستا فرار کند.داستان بعدی کتاب، «کلاه بافتنی» نام دارد و حکایت پیرزنی است که برای رزمندگان، کلاه می بافد. «روسری یاسی» موضوع خیانت را دستمایه خود قرار داده است، اما از منظری نو و اثرگذار. «بچه محله» حکایت پسری است که باید بر ترسش غلبه کند و به جنگ پسری بزرگتر از خود برود. خوش خرام در داستان «کیف قهوه ای» از زنی صحبت می کند که باید در خانه های دیگران کار کند، اما شیطنت بچه هایش به گم شدن کیف پول او منجر می شود. از دیگر داستان های خواندنی کتاب، خود «درخت توت پیر» است که با طنزی تلخ، از پسری حرف می زند که به دلیل فقر و نداشتن اتاق، می خواهد مادر پیرش را وادار به ازدواج کند. دیگر داستان های کتاب هم همین نگاه هوشیارانه و دغدغه مند خوش خرام را به نمایش می گذارند.