کتاب خدا در فلسفه دکارت و صدرالدین شیرازی را همایون همتی تالیف کرده است . این کتاب شامل سه فصل اصلی است : در فصل نخست به طرح مقدمات بحث پرداخته شده و مولف سعی کرده است که آغاز پیدایش و پیشینه تاریخی و سیر تطور مفهوم خدا را درفرهنگها و ادیان مختلف را بررسی کند . در فصل دوم به بررسی و ارزیابی پیرامون ادله خداشناسی در فلسفه دکارت پرداخته و کاستیها و کژیها و نارسایی های این ادله را نشان راده و به برخی از اصول فلسفه دکارت نیز اشاره کرده است . مولف در فصل سوم که آخرین فصل کتاب نیز هست برهانهای اثبات وجود خدا در فلسفه صدرالدین شیرازی را مورد بررسی قرار داده و نتیجه گرفته است که همه برهانهای شیرازی به جز برهان معروف «برهان صدیقین » تکراری و کهن است و در فلسفه یونان ونیز فلسفه یهودی و مسیحی سابقه ای دراز و دیرپا داشته و مورد جرح و نقد قرار گرفته است . گزیده متن: فلسفه دکارت ،فلسفه ای خود بینادانگار است و از این منظر مقابل فلسفه صدرایی قرار دارد که خدامدار و حق محور است . در واقع دکارت نماینده اصلی و فیلسوف وموسس مابعدالطبیعه غرب مدرن می باشد ومرحوم صدرای شیرازی خاتم الفلاسفه تمدن کلاسیک ماو از مفاخر و افتخارات فرهنگی جهان اسلام و تشیع می باشد . در کتابی که پیش رو است ،تعریف مفهوم خدا و روشهای استدلالی اثبات آن درفلاسفه ملاصدرا و دکارت به گونه ای تطبیقی مورد بررسی قرار گرفته است . در این کتاب، سعی نویسنده بر آن بوده است تا به تعریف مفهوم خدا و روش‌های استدلالی اثبات آن در فلسفه‌ی ملاصدرا و دکارت، به گونه‌ای تطبیقی بپردازد. کتاب به سه فصل اصلی تقسیم شده است. در فصل اول کوشش شده است تا پیدایش و پیشینه‌ی تاریخی و سیر تطور مفهوم خدا در فرهنگ‌ها و ادیان مختلف بازنمایانده شود. در فصل دوم نویسنده به بررسی و ارزیابی ادله‌ی خداشناسی در فلسفه‌ی دکارت پرداخته و سعی کرده تا کاستی‌ها، کژی‌ها، و ناراستی‌های این ادله را نشان دهد و در ضمن آن به برخی از اصول فلسفه‌ی دکارت نیز اشاره‌هایی کرده است. در فصل سوم نیز نویسنده برهان‌های اثبات وجود خدا در فلسفه‌ی صدرالمتالهین را بررسی کرده و به این نتیجه می‌رسد که همه‌ی برهان‌های ملاصدرا را جز “برهان صدیقین”، تکراری و کهن است و در فلسفه‌ی یونان و نیز فلسفه‌ی یهودی و مسیحی، سابقه‌ای دراز و دیرپا دارد که البته مورد جرح و نقد نیز قرار گرفته است. به تصریح نگارنده: “ملاصدرا در استدلال به وجود خدا، فراوان از آیه‌های قرآن، کتاب مقدس مسلمانان [استفاده کرده] و نیز به دیدگاه‌ها و آرای عارفان استناد می‌کند و از آن‌ها تایید می‌گیرد. اما دکارت نه از کتاب مقدس و نه از یافته‌های عارفانه و سخنان آنان استفاده نکرده است”. به اعتقاد وی، تلقی ملاصدرا از خدا به تلقی ادیان بسیار نزدیک‌تر است تا تلقی دکارت و استدلال‌های صدرا پخته‌تر و دفاع‌پذیرتر است و بر مبانی متقن و استوارتری تکیه می‌کنند.