کتاب فریادهای خاموش (جلد هفتم) نوشتهٔ عماد افروغ اثری در قالب روزنگاشت و خاطرات شخصی است که توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است. این جلد بخشی از مجموعه‌ای چندجلدی است که نویسنده در آن به ثبت وقایع، تأملات، دغدغه‌ها و تجربه‌های روزمرهٔ خود در بازه‌ای مشخص از زندگی‌اش می‌پردازد. ساختار کتاب بر پایهٔ یادداشت‌های روزانه شکل‌گرفته است و در آن، افروغ با نگاهی فلسفی، اجتماعی و گاه عاطفی به مسائل فردی و جمعی، دغدغه‌های فکری، اخلاقی، فرهنگی و حتی سیاسی خود می‌پردازد. این اثر، نه‌تنها بازتابی از زندگی شخصی نویسنده بلکه آیینه‌ای از جامعه و زمانه‌ای است که در آن زیسته است. این کتاب در ژانر خاطره‌نویسی و تأملات شخصی قرار می‌گیرد و با رویکردی فلسفی و جامعه‌شناسانه به مسائل مختلف زندگی فردی و اجتماعی می‌پردازد. افروغ در این جلد، با فاصله‌گرفتن از روزمرگی‌های صرف و دیدارهای رسمی، به شرح حالات درونی، دعاها، گلایه‌ها، دغدغه‌های فکری و حتی نقدهای اجتماعی و سیاسی می‌پردازد. ساختار کتاب مبتنی بر یادداشت‌های روزانه است که هرکدام بازتابی از تجربه‌های زیسته، مواجهه با مسائل روز، گفت‌وگوها، سفرها، تدریس‌ها و حتی لحظات ساده و صمیمی خانوادگی است. در کنار این‌ها، نویسنده با ارجاع به متون فلسفی، دینی و ادبی، تلاش می‌کند پیوندی میان تجربهٔ شخصی و اندیشه‌های کلان برقرار کند. فریادهای خاموش بیش از آنکه صرفاً روایتگر زندگی فردی باشد، تلاشی است برای فهم و تفسیر زندگی، جامعه و معنای هستی از منظر یک روشنفکر دغدغه‌مند. بریده‌ای از کتاب کتاب فریادهای خاموشخدایا هفت سال پیش روز نگاشته‌ای هفت‌ساله خود را آغاز کردم و هفتم مهرماه ۱۳۹۷ به پایان رساندم. این سال‌ها نوشتم آنچه به من الهام می‌شد بی‌ریا و بی‌تکلف نوشتم. از لحظات سخت اندیشیدن تا بازی فوتبال با کودکان و سرگرم شدن با نوه‌هایم نوشتم از لحظات غم و تنهایی‌ام نوشتم از تجارب و خاطراتم در محیط‌های مختلف از لحظات شاد بودنم با آدم‌های خالص و عادی و بی‌عنوان و از حوادث بد و تلخ روزگار نوشتم از آدم‌های بامحبت و بزرگوار زندگی‌ام و از لحظات پاک و خالص نیایش‌هایم نوشتم از خانواده و مهرورزی‌های بی‌دریغشان نوشتم از زندگی نوشتم یک‌کلام، زندگی کردم و زندگی‌ام را شکار کردم. سعی کردم خودم موضوع خودم باشم خودی تنها و با دیگران، سعی کردم خودم بازیگر باشم تا ناظر بازی دیگران خودم ناظر بازیگری خودم شدم خودم با خودم یگانه شدم دلخوش از اینکه فقط ناظر بازی دیگران باشم نبودم. کمااینکه بسیاری از آثارم شرح بازی‌های دیگران بود و نقش بازی خودم پررنگ نبود با درکی از دردها و شادی‌های مشترک انسان‌ها و با این نیت نوشتم که شاید شرح احوالاتم دردی را کاهش دهد و نشاطی را افزون کند. شاید در این یادداشت‌های تقریباً ۲۵۵۵ روزه چیزی برای آموختن وجود داشته باشد؛ از حالات و خبر من و یا من گذشته‌ها تا نقد و ارزیابی آثار مطالعه شده.