اولین مجموعه شعر دکتر سید حسن حسینی شامل سروده های پیش از انقلاب و سال های صدر انقلاب. سیر تکاملی شعر شاعر و آغاز دوران اوج آن را در لابلای رباعی ها، متنوی ها و شعرهای سپید این دفتر می توان دید. فصل اول کتاب که تحت عنوان سروده های سحرزاد آورده شده به گزیده ای از سروده های پس از انقلاب اختصاص دارد. بهاریه نخستین غزل حسینی است که با آمدن مراد آن مرحوم حضرت امام (ره) سروده شده چنین آغاز می شود: بهاران آمد و بگشود بر یاران دری دیگر نظر بر خاک میهن کن که بینی منظر دیگر ببین مهر فروزان را که دیگرگونه می تابد تو گویی پرتوافشاند ز بام خاوری دیگر حسینی در این غزل خودش را هم آواز حضرت امام (ه) می داند و حسینی شدنش را نیز در این راه می ستاید؛ «هم آواز خمینی شو، ز جان و دل حسینی شو / بزن در عرصه عالم صلای محشری دیگر» سیر تکاملی شعر سید و آغاز دوران اوج آن را در لابلای رباعیها، مثنویها و شعرهای سپید این دفتر میتوان دید. اشعاری مثل «میروم مادر که اینک کربلا میخواندم»، «هلا، روز و شب فانی چشم تو»، «بیا عاشقی را رعایت کنیم» و بسیاری دیگر را در این مجموعه میتوان دید.