لبخند شعر دارای 61 غزل عاشقانه و عارفانه است که آن را علی‌محمد بشارتی در 184 صفحه سروده است. عشق به محبوب ازلی و معشوق ابدی و مقصود و مطلوب دائمی یعنی امام زمان (عج) وگرنه هیچ کس و هیچ چیز دیگری را سراغ نداریم که لیاقت و قابلیت و ظرفیت آن را داشته باشد که همه چیز را در پای او بریزیم. تنها اوست که جمال جمیل است و دارای زیبایی پایدار و جاذبه و کشش بی‌نهایت و آرام‌بخش روح و جان و دلپذیر و دلنشین و دلخواه و دلنواز. ‌آنچه ذکر شد مقدمه است که شاعر در اول لبخند شعر آورده است. وی غزل گل و لاله را که در صفحه 77 آمده است، زبان حال خودش می‌داند. به صبح، چون ز گل و لاله پر کنم دامن/ ترانه‌ساز و غزل‌خوان و یاس پیراهن / هوا بهاری و گلزار چون بهشت برین / همه به شادی و امید چون عروس چمن/ سپاس دار خدایم که لعبتان جهان/ نمی‌برند دل و دیده یا خیال از من / و گر مناصب عالم ز من شود یکجا / زنیت و عمل من خجل شود دشمن. وی بسیاری از غزلهایش را تقدیم کرده است در غم دوری یوسف حضرت زهرا امام عصر(عج). این مجموعه دارای شش قصیده است. ماه صیام، رسول رجعت، ای در تو جمال حق پدیدار، ای به سر روزگار مهر تو افسر و امام رئوف. وی خود را شاعر متعهد می‌داند و شاعران را بر اساس متعهد طبقه‌بندی می‌کند و در نقد شعر به ویژه غزل کارهای آقای نصرالله مردانی را بهتر می‌داند. در غزلهایش که از هر دری سخن رفته است، تقلیدی از بزرگان ادب فارسی به‌ویژه حافظ، عطار، جامی و سایر … است. بریده‌ای از کتاب لبخند شعردر جایی از کتابش غزل را به استقبال غزل مقام معظم رهبری آورده است که غزل رهبر چنین آغاز شده است. دلم قرار نمی‌گیرد از فغان بی‌تو / سپندوار ز کف داده‌ام عنان بی‌تو / که در فراق حضرت مهدی(عج) آورده شده است. مطلع شعر علی‌محمد بشارتی چنین است/ نیامدی که بهارم بشد خزان بی‌تو / بیا که دیده شد از هجر خونفشان بی‌تو / که بیت‌الغزل آن اینگونه است: به شوق گل نرود باغ بی‌تو دل هرگز/ لب تبسم گل بسته باغبان بی‌تو/ وی فصل اول کتابش را به عنوانی «دربارة غزل» اختصاص داده و فصل دوم کتاب ترکیب‌بند عاشورایی است. وی حسن شروع غزلهایش را استقبال از غزل مقام معظم رهبری و حسن ختام را غزل از حضرت استاد خواجه حافظ شیرازی آورده است.