نوع کاغذ: تحریر صفویان(907 تا 1148ق) بی گمان مهمترین و تاثیرگذارترین دودمان تاریخ ایران بعد از اسلام هستند و جایگاه ویژه ای در حافظه جمعی ایرانیان دارند. آنان دو دستاورد تاریخی بزرگ داشتند: نخست آنکه دولتی متمرکز و نیرومند تشکیل دادند که بیش از دو سده پایدار ماند و الگویی برای فرمانروایان بعدی شد؛ دوم آنکه تشیع را مذهب رسمی کشور اعلام کردند و برای نخستین بار پس از ورود اسلام یکپارچگی دینی را در ایران برقرار کردند. با وجود این دستاوردهای برجسته داوری نخبگان ایرانی درباره صفویان بسیار متضاد است. برخی صفویان را همچون قهرمانان یکپارچگی و شکوه ایران زمین ستایش می کنند و آنان را پدیدآورندگان نخستین دولت ملی پس از ورود اسلام می دانند در برابر برخی دیگر شاهان صفوی را به دلیل تعصبات مذهبی شدید نکوهش می کنند و رویکرد مذهبی صفویان را با اصطلاح «تشیع صفوی» به باد انتقاد می گیرند. این گروه صفویان را مسئول بخش مهمی از عقب ماندگی های تاریخی ایران می دانند. این کتاب می کوشد ورای همه این حبّ و بغض ها، تصویری روشن و تا حد امکان منصفانه از سیمای این «صوفیان تاجدار» به خواننده ارائه کند. در این کتاب خواهید خواند که چگونه طریقت صوفیانه شیخ صفی به جنبشی سیاسی- مذهبی تبدیل شد و سرانجام یکی از مهمترین دولت های تاریخ ایران زمین را پدید آورد. نوادگان تاجدار شیخ صفی با چه چالش های سیاسی داخلی و خارجی روبرو بودند؛ چگونه توانستند بیش از دو سده پابرجا بمانند و چه دستاوردهای فرهنگی و تمدنی داشتند.