برسون در این یادداشت‌ها، کشف‌ها و تجربه‌های خود در کار فیلم‌سازی را، که چون جرقه‌هایی گذرا و ناگهانی در جریان کار خلاقه بر ذهن او گذاشته‌اند، به‌صورت قطعه‌هایی کوتاه، که از اندیشه‌هایی بلند برآمدهاند، ثبت کرده است. اندیشه‌های برسون ما را به بازاندیشی درباره‌ی ویژگی‌های فیلم وعناصر آن فرا می‌خوانند، هنری که او نام سیماتوگراف را برای شکل متعالی آن ترجیح می‌دهد و حقیقت آن با حقیقت تئاتر، داستان، و یا نقاشی متفاوت است. در این یادداشت‌ها دلبستگی او به بی‎‌ریایی، به فطرت، به صرفه‌جویی و دقت در هنر، و بیزاری‌اش از خودبینی، روشنفکرمآبی و دنباله‌روی آشکار است. آن‌چه به این یادداشت‌ها ارزش می‌بخشد آن است که دستاورد سال‌های دراز کار خلاقانه و پرثمر را در سطور و کلماتی اندک گرد آورده‌اند.