این کتاب که پیش‌درآمدی است بر بررسی تحول اشعار عرفانی در ادبیات سنتی فارسی، سیر تفکر صوفیانه را از آغاز (سده‌های چهارم و پنجم هجری) تا زمان عبدالرحمن جامی (اواخر سده‌ی نهم هجری) پی می‌گیرد. مؤلف که از استادان برجسته‌ی فارسی‌شناسی دانشگاه معروف لایدن هلند بوده، آثار و پژوهش‌های متعددی درباره‌ی ادبیات کلاسیک فارسی داشته است. وی پس از بررسی رابطه‌ی تصوف و ادبیات، پژوهش خود را با توجه به چهار نوع ادبی «لطایف عارفانی»، «موعظه»، «شعر عاشقانه» و «قصه‌ها و روایت‌های منظوم رمزی» در قالب‌های چارگانی و قصیده و غزل و مثنوی دنبال کرده، شاعرانی را که در هر قالب شعر صوفیانه‌ای سروده‌اند معرفی و آثارشان را به اختصار تحلیل کرده، و آگاهی‌هایی تازه درباره‌ی بسیاری از جنبه‌های صوری و محتوایی شعر صوفیانه در دسترس نهاده است.