از روش‌های جامعه‌شناختی موجود قوانین علمی به دست نمی‌آید؛ در واقع نمی‌تواند هم به دست آید. علم اجتماعی از تجربه‌گرایی حاصل نمی‌شود. حتی مبنای تجربه‌گرایی اجتماعی کنونی نیز بی‌اعتبار است. این روش‌ها برای گردآوری اطلاعات دقیق و ایجاد تعمیم‌های معنادار سودمند نیست. حاصل‌اش نه تنها در مقام علم بلکه در مقام شناخت تجربه‌گرایانه نیز بی‌ارزش است. بسیاری از معضلات جامعه ناشی از تکامل نابرابر علوم است و تنها راه حل معضلات، تکامل علم اجتماعی است. برای دستیابی به این مقصود باید روش‌های جا افتاده را دور بریزیم و این کتاب درواقع گامی است به سوی چنین انقلابی.