آنتوان وترس این اثر را چون موزه‌ای خلق می‌کند برای به نمایش گذاشتن تناقض‌ها. او در این مجموعه حقیقت را چندپاره به تصویر می‌کشد، تناقض دیگر نقص نیست بلکه عاملی‌ست برای اندیشیدن. این کتاب در مرز میان فلسفه، هنر و روایت حرکت می‌کند و چگونگی زیست انسان معاصر را در جهانی به تصویر می‌کشد که هم‌زمان خواهان قطعیت و گرفتار ابهام است. نویسنده با نگاهی موشکافانه و گاه طنزآمیز، تناقض‌هایی را واکاوی می‌کند که زندگی روزمره، سیاست، حافظه و هویت ما را شکل می‌دهند.