«یک بدبختی به تنهایی کم است، باید چند بدبختی با همدیگر بیایند، تازه آن وقت انسان را خرد می کنند. این که ما آواره شده و به بدبختی افتاده ایم کافی نیست.» «یادداشت های روزانه»، داوید روبینوویچ ترجمۀ تازه ای از مترجم مطرح و داستان نویس خوش قریحه معاصر و قدیمی است که با وسواس و دقت تمام هم می نویسد و هم ترجمه می کند. او در آثاری که به آن پرداخته هم توجه به مضمون دارد و هم چگونگه گفتن و همین نگاه او به اثر هنری است که باعث شده در خوانش آثار او مخاطب احساس کند که این آثار ترجمه نیستند و نوشتۀ اصلی خود نویسنده هستند. «از اول جنگ تا حالا خودم درخانه درس می خواندم. وقتی یادم می آید به مدرسه می رفتم، دلم می خواهد بزنم زیر گریه حالا امروز باید در خانه باشم و نتوانم هیچ جا بروم. وقتی همین طوری فکر می کنم که در دنیا چقدر جنگ هست، چقدر از انسان ها هر روز کشته می شوند، با گلوله، با گاز، با بمب، با بیماری های مسری و به دست دشمن های دیگر بشریت، آن گاه دست و دلم به کاری نمی رود.» «یادداشت های روزانه» هم صمیمی است و هم تلخ وبه شرح زندگی یک پسربچه معطوف است که با بی تکلفی و سادگی کلامش از سال های مصیبت بار اشغال لهستان توسط فاشیست ها سخن می گوید. بازگویی واقعیتی که در آن روزگار سخت، میلیون ها لهستانی و یهودی با آن رودررو بودند. «از صبح زود با بی صبر منتظر پیک بودیم، ولی نیامد. دیگر خود را به دست خدا سپرده و با آغوش باز منتظر همه چیز هستیم.» نویسنده کتاب ــ دیوید ــ دوازده ساله بود که اولین یادداشت های روزانه اش نوشت. برای او هم زندگی آن چیزهایی را داشت که برای میلیون ها کودک داشت اما کودکی او رایکی از مصیبت بارترین وحشی گری هایی که تاریخ به خود دیده است را نابود کرد: «این یادداشت های روزانه، تکان دهنده ترین و مؤثرترین شکوائیه علیه سیستمی است که میلیون ها انسان نظیر «داوید روبینوویچ» را به قتل رسانده است.» پشت جلد کتاب: این یادداشت های روزانه شرح زندگی یک پسربچه و وابستگانش در سال های هولناک اشغال لهستان توسط فاشیست هاست، با تمام سادگی زبان کودکانه، که همین تأثیرگذاری آن را عمیق تر می کند. شاید آنچه داوید شرح می دهد امروزه برای بعضی ها غیرقابل درک و تصور جلوه کند اما این یادداشت ها بازگویی واقعیتی است که در آن سال های سخت میلیون ها لهستانی و یهودی با آن رودررو بودند. 7 مه: صحنه های دیروز را مطلقاً نمی توانم فراموش کنم. چطور ی شود فراموش کرد؟ مادر دقیقه به دقیقه به شورای یهودی ها می رفت تا از آن ها کمک بگیرد. یک نفر به مادر گفته که روز دوازدهم به اسکارژیسکو می روند تا مریض ها را بیاورند، در آن صورت پدر هم می آید. خدا می داند ما قبل از آن که آن ها راه بیفتند چه وعده ها به خود دادیم که پدر برمی گردد. همه پریشانند، ثانیه ای نیست که به پدر فکر نکنم.