ایلات و عشایر در کنار دو جامعه‌ی شهری و روستایی، جامعه‌ی سومی را در کشور ما تشکیل می‌دهند که دارای مختصات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی متمایز و خود ویژه‌ای است. در نیمه‌ی دوم قرن ۱۹ میلادی عشایر حدود ۲۵ الی ۵۰ درصد جمعیت ایران بود و متناسب با این کمیت نقش مهمی در حیات اجتماعی کشور ایفا می کرد. در دوران اخیر به دلیل فروپاشی جامعه‌ی سنتی و فرآیند شتابان غرب‌گرایی جامعه‌ی عشایری ایران دستخوش یک بحران همه‌جانبه و عمیق شد و جمعیت آن به طرز چشمگیری کاهش یافت و در فاصله‌ای کمتر از نیم قرن از ۲۵ درصد به ۱۴ درصد جمعیت در سال ۱۳۵۵ شمسی رسید.