من این‌جا هستم . آ ن‌ها مشغول جنگیدنند و جان‌های کوچک ما مطلقاً هیچ ارزشی برای‌شان ندارد. من خوبم، هنوز سرپا هستم و زنده؛ همین‌طور خانواده‌ام. کمی عصبی‌ام و کمی پریشان، اما این حالتم چندان دور از انتظار نیست . حالا چهار روز است که در راهروی ورودی جلوی آسانسورم، با این امید که این جنگ لعنتی تمام شود، در حالی که دارم ضعیف و ضعیف‌تر می‌شوم. دیروز آن‌ها به ساختمان کناری حمله کردند. تانک‌ها به ساختمان ما هم شلیک کردند. می‌توانید تصور کنید که این‌ها چقدر سخت و ناراحت‌کننده است؟ گر مقابل یکی از این «ماشین‌های جهنمی» قرار بگیرید، کارتان ساخته است. من یکی از آن‌ها را دیدم که از یک طرف ساختمان وارد شد و از طرف دیگر آن خارج؛ در حالی که پنجره‌ها‌، قاب‌های عکس و پرده‌ها را دنبال خود روی زمین می‌کشید. حالا شما می‌توانید یک پنجرۀ تنها را ببینید که بیست متر دورتر از ساختمان روی زمین افتاده . فوق‌العاده ناراحت‌کننده است!