▪️الفبای ندیدن از دل تجربه ای کاملاً شخصی، پرسشی عمومی را پیش می کشد: وقتی جهان ما مدام زیر و زبَر می شود، وقتی دیگر از پسِ «خواندنِ» جهان برنمی آییم، چگونه می شود زندگی کرد؟ ▪️الفبای ندیدن ماجرای کشفِ نسبتِ تازه با جهان است. نائومی کوهن، شاعر و جستارنویس آمریکایی، در این کتاب از نابینایی تدریجی اش می نویسد؛ از میدان دیدی که هر سال کوچک تر می شود و دایره ی ادراکی که گسترش می یابد. ▪️جستارهای کوهن حسرت ازدست رفته ها نیست بلکه قصه ی انطباق است. او امکان های جدید و نسبت تازه اش با جهان را نه در تأملات انتزاعی، که در جزئی ترین تجربه های روزمره جست وجو می کند. الفبای ندیدن قالبی دور از انتظار برای روایتِ درد دارد. روایت های بیماری معمولاً خطی می سازند که از سه مرحله ی «پیش از بحران»، «بحران» و «پذیرش» عبور می کند. کوهن از این مسیر خطی فاصله می گیرد. تجربه ی زیسته ی او مطلقاً خطی نیست، پس فرم روایتش هم نمی تواند همان منطق معمول را داشته باشد. جستارهای کوتاهِ او در قالب دانش نامه ای و با نظم الفبایی کنارِ هم نشسته اند؛ انتخابی هوشمندانه برای بازنماییِ مسیرِ پرپیچ وخمِ انطباق. در این کتاب فرم فقط ظرف روایت نیست؛ بخشی از معنای آن است. *نائومی کوهن، شاعر، نویسنده و مدرسِ هنری، در خانواده ای دانشگاهی به دنیا آمد و کودکی اش را در میان دانشگاهیان شیکاگو گذراند. در جوانی، ویراستار دانش نامه ی بریتانیکا شد و بعدتر، در کنار انواع و اقسام تجربه های هنری، فعالیت های متنوعی مثل سازمان دهی کنش های اجتماعی و درمانگری را هم به کارنامه اش اضافه کرد. او تا کنون دوبار نامزد جایزه ی پوشکارت شده و آثارش در نشریه هایی مثل بالتیمور ریویو، فورث ریور، هیپوکامپوس، تِرِین، و پوئتری به چاپ رسیده اند. *کیوان سررشته، نمایش نامه نویس، کارگردان و مترجم، در سال 1365 در تهران متولد شده است. او کارشناسی ارشدش را در رشته ی ادبیات نمایشی گرفته است و از اواخر دهه ی 1390 با نشر اطراف همکاری داشته. در این سال ها کتاب هایی مثل باختن به بدن، جماعت بازندگان، اگر به خودم برگردم، به خاطره اعتمادی نیست، دیدار اتفاقی با دوست خیالی و اتاق کار با ترجمه ی او در اطراف منتشر شده اند.