چند وقتی بود که صندلیِ چوبی غمگین بود. او همه­ی این سال­ها یک جا ایستاده بود و هر کسی که از راه می­رسید، رویش لَم می­داد تا خستگی­اش را از تن بیرون کند؛ اما هیچ